Ik ben Simone Pelt.

Mijn verhaal

Iedereen wil gezien en gehoord worden.

Ik geloof dat dit een van onze diepste menselijke verlangens is. Misschien juist omdat ik dat gevoel in mijn jeugd heb gemist, heeft het me altijd gedreven. Ik wilde mensen écht zien en horen, verbinding maken en iets voor anderen betekenen.

Lange tijd dacht ik dat ik dat vooral kon doen door arts te zijn. Ik wilde luisteren, begrijpen en helpen. Maar gaandeweg merkte ik hoe groot die taak voor mij voelde. Ik kan en kon niet iedereen helpen of alles oplossen. Mijn verlangen om er voor anderen te zijn, werd soms zo groot dat het me eerder uitputte dan vervulde.

Langzaam ontdekte ik dat er ook andere manieren zijn om mensen te bereiken.

Door te schilderen en liedjes te schrijven kan ik uitdrukking geven aan gevoelens die niet altijd gemakkelijk onder woorden te brengen zijn. Aan kwetsbaarheid, onzekerheid, liefde, verdriet en hoop. Misschien herkent iemand zichzelf in mijn werk en voelt die zich daardoor even gezien, begrepen of minder alleen.

En terwijl ik iets probeer te maken dat een ander raakt, ontdek ik dat kunst en muziek ook voor mijzelf helend zijn. Ze helpen me om te voelen, los te laten en dichter bij mezelf te komen.

Ik hoef niet iedereen te helpen. Soms is het al genoeg om iets te maken waarin iemand zichzelf herkent.

Mensen blijven me fascineren. Hoe we denken, voelen, liefhebben en ons tot elkaar verhouden. De menselijke psyche, onze kwetsbaarheid en het verlangen naar verbinding vormen een belangrijke inspiratiebron voor mijn werk.

Thema's als liefde, vrijheid, gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid keren regelmatig terug.

Wie mag er zichzelf zijn? Welke verwachtingen leggen we elkaar op? En waarom vinden we sommige vormen van liefde, identiteit of menselijk gedrag vanzelfsprekend, terwijl andere weerstand oproepen?

Ik vind het interessant om juist daar te kijken waar iets schuurt. Om taboes en vastgeroeste ideeën ter discussie te stellen, zonder dat ik iemand wil voorschrijven wat die moet denken of voelen.

Tegelijkertijd hoeft mijn werk niet altijd een boodschap te hebben. Soms gaat het simpelweg over twee mensen die van elkaar houden, over intimiteit, eenzaamheid of het verlangen ergens thuis te zijn.

Mijn manier van werken

Mijn beeldende werk is kleurrijk en expressief, vaak met herkenbare vormen en menselijke figuren. Ik werk met verschillende materialen, waaronder olieverf, acryl, oliepastelkrijt en houtskool.

Ik houd van experimenteren en probeer tijdens het maken ruimte te laten voor intuïtie en toeval. Niet alles hoeft vooraf bedacht te zijn.

Dat is voor mij ook een persoonlijk proces. Ik leer steeds meer om mijn perfectionisme los te laten, minder te controleren en te vertrouwen op wat er ontstaat. Om fouten te mogen maken, van richting te veranderen en mezelf te verrassen.

Misschien is vrijheid wel de rode draad in alles wat ik maak.

De vrijheid om jezelf te zijn, lief te hebben wie je liefhebt en je eigen plek in te nemen. Maar ook de vrijheid om als maker te blijven zoeken, zonder dat alles perfect hoeft te zijn of een duidelijk doel moet hebben.

Ik hoop dat mijn werk af en toe iets raakt. Dat iemand zich erin herkent, zich even minder alleen voelt of misschien met andere ogen naar iets kijkt.

En soms hoeft het helemaal niets te betekenen.

Dan mag het ook gewoon een schilderij zijn waar je graag naar kijkt. Of een liedje waar je graag naar luistert.

En dat is misschien al genoeg.